قرآن معجزه است

به بهانه ای شب های قدر ونزول قرآن کریم به سراغ قرآن مجیدرفته وچند سطررا پیرامون اعجاز این کتاب بزرگ برای خوانندگان محترم به نگارش می آورم.

قرآن کریم کتابی است که دل ها را می رباید.قرآن کریم کتابی است جاوید وماندگار، قرآن کریم کتابی است معجزه.اگر باور ندارید این نوشته را بخوانید واز چشمه ای بیکران نظریات خود مارا سیراب سازید.

آنچه مسلم است این است که لغت عرب زبانی است نیرومند وپهناور که می تواندمقاصد درونی انسان را به روشنترین ودقیق ترین وجه اداء نماید در این خصوص کاملترین زبان دنیا است.

با آنکه اعراب جاهلیت اغلب بادیه نشین واز بیشترین مزایای زندگی محروم بوده اند ولی از قدرت بیان وبلاغت کلام، بس موفقیت بزرگی داشتندبطور که هرگزنمی توان رقیبی یافت.

در زبان ادبیات عرب، سخن شیوا بالا ترین ارزشها راداشت،  سخنان زیبا وادیبانه را همانندخدایان خویش بدیوار کعبه می آویختند با آنکه زبانی به آن پهناور با آنهمه علائم ودستور های دقیق را بدون کمترین غلط وکوچکترین اشتباهی بکار می بردند ودر آرایش وپیرایش کلام بیداد می کردند.

درروزهای نخستین که آیاتی ازقرآن کریم برای پیامبر اسلام (ص) نازل گردید وبرای مردم تلاوت شد غلغله ای درمیان اعراب وسخنوران آن قوم انداخت.

بیان جذاب وپر معنی قرآن چنان در قلبها جای کرده وصاحبدلان را شیفته ی خود ساخت که هر سخن شیوایی را فراموش کرده وشعر های آبداری که از استادان سخن بنام(معلقات) بکعبه آویخته شده بود پائین آوردند.

این سخنان خدائی بازیبائی ودلربائی بی پایان خود هردلی را مجذوب می ساخت وبانظم شیرین خود مهر خاموشی بدهان شیرین زبانها می زد.

ولی از سوی دیگر برای اقوام مشرک وبت پرست بسیار تلخ وناگوار بود. زیرا بابیان رسا وحجت قاطع خود آئین توحید را مبرهن می ساخت، وروش شرک وبت پرستی را نکوهش کرده وبتهائی را که مردم، خدایان می نامیدند مجسمه های سنگی وچوبی بیجان وبدون اثر وثمر معرفی می نمود.

اعراب وحشی را که کبرونخوت سرا پای آنانرا فراگرفته وزندگانی خود را براساس خونخواری وراهزنی بنانهاده بودند بآئین حق پرستی واحترام عدالت وانسانیت دعوت می کرد این بودکه اعراب از راه ستیز ومبارزه پیش آمدند وبرای خاموش کردن این مشعل هدایت بهر وسیله ای دست می زدند ولی هرگز از کوشش نابکارانه ای خود جز نومیدی سودی نمی بردند.

لذا در اوائل بعثت وقت پیامبر اسلام(ص) آیه « فإن اعرضوا فقل أنذرتکم صاعقة مثل صاعقة عاد وثمود» را درنزد سخن شناس عرب "ولید" تلاوت نمود حال او دگر گون گشته ولرز اندامش را گرفت، واز خود بیخود شد. پس آز آن عده ای پیشش آمدند گله ای آغاز نمودند که ما را در پیش محمد سر افکنده کردی! قسم یاد کردو گفت: شما می دانید من نه ترسی دارم ونه طمعی وسخن شناسم، ولی سخنانکه از محمد شنیدم شباهت به سخنان عادی ندارد. سخنان است جذاب وشیرین نه شعرش می توان نامید ونه نثر، پر مغز وریشه دار است. برای قضاوت سه روز مهلت خواست بهترین چیزی که به نظرش رسید گفت: سخنان محمد سحر وجادو است.

بنا براین مشرکان از شنیدن آیات قرآن کریم سرباز می زدند. اما خیلی دل ها برای شنیدن این بیان شیرین پرزده از تاریکی شب استفاده می کردند پشت دیوار های خانه ای آن حضرت دور هم جمع می شدند به تلاوت قرآن گوش می دادند آنگاه آهسته به یکدیگر می گفتند که این سخن را سخن مخلوق نمی توان گفت.